Rozdział #22 Wracamy na stare śmieci

Hej koteczki!
Mam takie dziwne wrażenie że nikt nie czyta tego tutaj wstępu... A szkoda bo można dowiedzieć się ciekawych rzeczy, o blogu itp. W ten tydzień nie nie mam pojęcia jak będą rozdziały... Tak totalnie... Mam masę planów, masę wycieczek, masę imprez i nie wiem jak się wyrobię... Przepraszam! Najmocniej przepraszam!

Rankiem, słońce przyjemnie ogrzewało skórę, śpiącej jeszcze Lucy, ukazując że powolnymi krokami zbliża się deszczowa i zimna pora roku - Jesień. Wraz z końcem wakacji, kończy się również upał, słońce i zabawy na świeżym powietrzu. Oczywiście pani jesień ma również dobre strony - mówi się że jest to najromantyczniejsza pora roku.
Spokojny sen dziewczyny musiało coś przerwać. Mógł być to budzik, odgłosy z korytarza, Ahri albo... Po prostu Ahri.
- Ahri!... Złaź ze mnie!
- Ale Lucy-chan! Jesteśmy spóźnione już pół godziny...
- Aha... Super... - Jeszcze słowa dziewczyny nie dotarły do Lucy i przełożyła się na drugi bok, chcąc kontynuować sen - Zaraz... CO?!?! - krzyknęła kiedy ogarnęła że spóźnia się tyle czasu; wyskoczyła z łóżka, ubrała na siebie pierwsze lepsze ciuchy, rzuciła ubrania Ahri na podłogę, szybko przeczesała włosy i po chwili już stały w drzwiach szkolnych.
- Przepraszamy za spóźnienie! - powiedziały jednocześnie i zajęły swoje miejsca.
- Panna... Heartfilia? I ty jesteś...?
- Ahri - dokończyła. Nauczyciel biologii, czekał aż poda swoje nazwisko. Niestety nie otrzymał odpowiedzi i zerknął do dziennika. Faktycznie przy numerku z imieniem nie było nazwiska.
- Dobrze... - powiedział lekko zdziwiony - Kontynuując, jeśli obrócimy śrubę mikrometryczną o...
Ciekawska rozejrzała się po klasie w poszukiwaniu swojego przyjaciela który balował do dziś. Niestety nie znalazła go, a w zamian za to otrzymała ostrzeżenie od nauczyciela. Wtem otwierają się drzwi do sali, i wbiega zdyszany Natsu, z worami pod oczami.
- Przepraszam za spóźnienie! - wyjąkał przez zęby.
- Kolejny! Dragneel... Siadaj... - zapisał coś w dzienniku i chciał kontynuować lekcję - Dragneel... Podejdź no tu do mnie - zaprosił koło siebie gestem ręki
- Coś się stało? - zapytał pół przytomny
- Śmierdzi od ciebie na całą klasę alkoholem! Do pielęgniarki! I niech ktoś z nim pójdzie, Heartfilia! Dopilnuj by nic mu się nie stało po drodze! - Lucy, chcąc nie chcąc udała się z chłopakiem do gabinetu Aries
- Natsu... Co się z tobą dzieje? - zapytała zdziwiona zachowaniem chłopaka
- Co ty możesz wiedzieć?? Ty nic nie rozumiesz!!! - rzucił się z wyrzutami na blondynkę. Chciała zapytać o co mu chodzi ale ten uciekł od niej i potknął się o własny cień, chciała pomóc mu wstać ale gestem ręki nie pozwolił. Oparł dłoń o ścianę i powoli wszedł do gabinetu Aries - pielęgniarki. Chwilę jeszcze patrzyła na pustą ścianę na której się opierał, i rozmyślała jak bardzo się stoczył. Wolnym krokiem wróciła do klasy, z myślą że będzie z nim tylko gorzej
Po skończonych zajęciach ani razu nie widziała Natsu, od czasu kiedy zniknął w gabinecie pielęgniarki "Lucy, za bardzo się martwisz! On ma swoje życie, i niech je wykorzystuje jak chce! Chce pić?! Proszę bardzo! Nie zabraniam!" Jednak powróciły wyrzuty sumienia że nawet nie chce dowiedzieć się co jest powodem jego zachowania.
Zrobiła obiad i wyczekiwała na Levy, żeby razem odrobić lekcje

*

- To jaka dzisiaj trasa? - zapytał jeden basowy głos
- Jak zwykle, pamiętajcie: jak zauważycie gliny, uciekajcie jak najdalej od startu żebyśmy wszyscy nie wpadli!
- Daj spokój, gadasz to już czwarty raz - powiedział znudzony Redfox. Z nim, stało jeszcze masę ludzi ubranych na czarno. Idealnie maskowali się wraz z cieniem wieczoru.
- Gajeel, na twoim miejscu bym się przygotował, jedziesz pierwszy... I to z Benem... - Na twarzach malowało się przerażenie, zaraz po wypowiedzeniu imienia "Ben". Każdy się go obawiał i nikt nie chciał z nim konkurować. Jego 'Mała' Była szybka i wytrzymała, ponoć jedna z najlepszych motorów - Gajeel... Śmiem twierdzić że twoja 'Bestia' sobie nie poradzi...
- Pff... O ile się założysz? - zapytał jakby kpił sobie z kolegi. Ten milczał - Nirven, słuchaj. Jak będziesz się przejmował tym co ma się stać, nigdy nie wygrasz - posłał towarzyszowi mały uśmiech. Sędzia wyścigu dał znać, żeby przygotowywać się do startu, wystrzałem z pistoletu.
- No Nirv trzymaj za mnie kciuki!
- O-oczywiście! - obserwował z daleka swojego towarzysza startującego z mistrzem wyścigów. Mimo to wierzył w niego. Wierzył że Gajeel go nie zawiedzie. Wystartowali. Rozległ się ryk silników i dźwięk palonych gum. Prowadzenie objął Ben i po chwili zniknęli za zakrętem.
Z oddali dało się słyszeć syreny policyjne
- Cholera, oni są wszędzie! - Zgodnie z nakazem zakończyli wyścig i udali się w dwie strony rozdzielając się. Gajeel miał pecha, ogromnego. Policja uwzięła się na niego. Jechał coraz szybciej i szybciej.
- Kurwa, dlaczego teraz?! - krzyknął do siebie. Paliwo się skończyło. Zjechał do ciemnej uliczki z nadzieją że zgubi prześladowców. Udało mu się. Zatrzymał się i wyjął spod siedzenia zapasowe paliwo.
- Wiedziałem że kiedyś się przyda
Ruszył powoli i zmierzał w stronę startu by wznowić wyścig "Co tak wolno?!" Pomyślał i dodał gazu. Nie zauważył zakrętu i ledwo udało mu się uciec od wypadku. Zwolnił i wyciągnął z kieszeni papierosa, którego zaraz zapalił. Przed nim znajdowało się przejście dla pieszych. Przechodziła przez nie jakaś postać, nie zauważył, nie wyhamował...

*

Miała iść kilka pokoi na korytarzu by dotrzeć do przyjaciółki, jednak gdy dowiedziała się że tylko dziś będzie w bibliotece książka jej ulubionego autora, oszalała i zaraz wybiegła z Fairy Hills do biblioteki kilka uliczek dalej. Szła w wieczornej Magnolii, która była taka piękna, mimo że nie było bardzo ciemno. Z daleka widziała budynek w którym pracowała jej matka. Wielka, ceglana budowla robiła wrażenie. Przechodziła przez pasy i usłyszała tyk silnika, obróciła się by zobaczyć co to. Zobaczyła tylko przerażonego gościa zbliżającego się niebezpiecznie na motorze, ubranego na czarno. Na twarzy miał piercing, i to dużo. W jednej chwili oprzytomniała i chciała się odsunąć. Nie zdążyła. Wszystko rozmazało jej się przed oczami i poczuła zimny asfalt pod głową, oraz niewyobrażalny ból w nodze.
- Levy! Żyjesz?! Levy! Cholera odezwij się! - krzyczał. Jeszcze przez chwilę słyszała i mniej więcej wiedziała co się dzieje, jednak nie trwało to zbyt długo, zemdlała.
Obudziło ją ostre światło. Była w jasnym pomieszczeniu, obok jej łóżka na którym leżała, stała kobieta w białym fartuchu i dokładnie się przyglądała dziewczynie. Gdy spojrzała w drugą stronę, stał mężczyzna rzucający się w oczy, pomieszczenie było białe a on cały ubrany na czarno.
- Gajeel...? - wymamrotała cicho. Chciała podnieść się do siadu ale nie dała rady, coś unieruchomiło jej nogę.
- Na razie leż, musisz odpoczywać - usłyszała głos pielęgniarki, po czym wyszła z sali. Popatrzyła pytająco na mężczyznę. Ten usiadł na rogu łóżka.
- Przepraszam Levy... To moja wina... - w jego głosie dało się słyszeć żal i smutek, ale jego twarz wyglądała tak samo, zawsze spokojna i opanowana
- Co się stało?
- Ty przechodziłaś przez pasy... Ja nie wyhamowałem... I... Potrąciłem cię... - mówiąc to zbierały się mu łzy w oczach, pierwszy raz stało się że bliska mu osoba ucierpiała z jego winy. Levy popatrzyła na swoją unieruchomioną nogę. Był na niej gips, nie czuła bólu ani żadnego innego uczucia.
Nagle drzwi otworzyły się i wszedł do sali wysoki i umięśniony mężczyzna z czarnymi włosami
- Pan Gajeel Redfox prawda?
- Tak... Coś się stało?
- Pan pójdzie ze mną - wyciągnął z kieszeni odznakę policjanta. Domyślił się że znów wyląduje w więzieniu. Posłusznie wstał i wyszedł za funkcjonariuszem, zostawiając blondynkę samą.

*

- Gajeel, Gajeel co tym razem? - zapytał znudzony policjant na komisariacie.
- Przypadek, przecież powinieneś to wiedzieć Sam. - zażartował.
- Gajeel, mamy całą twoją historię kryminalną, jesteś u nas stałym gościem, znam cię lepiej niż ktokolwiek w tej robocie, więc proszę cię, nie pierdol tylko gadaj jak było - Smoczy zabójca opowiedział wszystko co się wydarzyło, jednak nie wspomniał że zna Levy. Bał się że to może w jakiś sposób ją obciążyć - Bójki, nielegalne wyścigi, narkotyki, alkohol... Gajeel, powiedz co będzie następne? Gwałty? Mordy? Groźby? Jak się nie poprawisz wylądujesz w pace na zawsze. Twoja kartoteka aż pęka od przewinień. Na chwilę obecną zostaniesz tylko do jutra do południa, żebyśmy cię mogli przesłuchać
- Sam, nie wiem czy wiesz, ale ja jeszcze mam szkołę
- Zwolnimy cię, osobiście pojadę i wytłumaczę twoją nieobecność
- Zajebiście
Sam zaprowadził więźnia do swojej nowej celi, do której często wracał. Usiadł na łóżku i rozmawiał ze swoim znajomym-funkcjonariuszem.
- Dasz zapalić? - zapytał, a mężczyzna podał mu przez kraty zapalonego papierosa, włożył go do ust i mocno się zaciągnął. Mimo że wiedział że zaraz zaczną się dokładne przesłuchania był... Szczęśliwy. Może dlatego że Levy nic nie jest? Może dlatego że odwiedził swoją własną celę, której nie odwiedzał tak dawno?  Może, że wrócił do miejsca, gdzie ludzie go rozumieją? Po prostu, był szczęśliwy.

~Yuki

Rozdział #21 Pierwszy Dzień z Głowy

Hej Koteczki!
Jedziemy z tym koksem! Nowy rozdział tak szybko?! Nie przyzwyczajajcie się to tylko jednorazowo ponieważ na 80% nie dodam rozdziału we wtorek, a jak dodam we wtorek to nie będzie w piątek. Ale to tylko w tydzień po weekendzie. Poza tym króciutki ;) Takie malutkie wprowadzenie :D

- Cana... Pytałaś go chociaż skąd to wziął? - zapytała z nadzieją że jej kolega tak naprawdę nie chciał zrobić tego, do czego doszło.
- Podobno sam zrobił... - mówiła szeptem żeby nikt nie usłyszał.
- Serio...? - zapytała retorycznie, przez myśl jej przeszło że zrobił to specjalnie, ale po co?
Po jakimś czasie już w ogóle nie miała wyrzutów na Canę
- Właśnie szkoła! Trzeba się przygotować! - ocknęła się wieczorem że następnego ranka musi wstać, ubrać się, zjeść coś i siedzieć do południa w... Akademii. Chociaż jedyną pocieszającą rzeczą było to że nie będzie tam sama. Każdy musi przejść przez to piekło.
- Ahri pamiętaj że po lekcjach musimy zostać i dopasować ci mundurek
- Mundurek?
- Strój w którym będziesz codziennie chodziła do szkoły - wyjaśniła.
- A gdzie się podziewa ten różowo włosy chłopak co tu ostatnio bywał? Jak on miał... Natsu?
- Właśnie Natsu! - przypomniała sobie o przyjacielu - Ech... i tak już za późno żeby do niego iść... Zobaczymy się jutro na pewno.

Z samego rana obudził ją dzwonek telefonu; wstała ubrała się, pomogła Ahri w podstawowych czynnościach i po pół godzinie były w drodze do Akademii Wróżek, po drodze widziały masę nowych twarzy - nowi uczniowie, a także te które często widywali. Jedni szli z uśmiechem, drudzy wręcz przeciwnie.
- Lu-chan! - zawołała mała niebiesko włosa dziewczyna.
- Ohayo Levy, jak tam?
- Fantastycznie! Tak się cieszę! Będę was widywać codziennie i po kilka godzin!
- Przyznaj, najbardziej chcesz się spotkać z Gajeelem?
- W-wcale nie! - zaprzeczała, ale jej twarz oblana rumieńcem mówiła sama za siebie.
Wszyscy zebrali się na wielkim placu przed szkołą na apel początkujący każdy rok szkolny. Pan Dyrektor zaczął wygłaszać swoje przemówienie, które ani trochę nie interesowało Lucy. Ona szukała wzrokiem tej różowej czupryny, po całym placu, niestety, nie znalazła go tam. Jakaś grupka uczniów z jej klasy strasznie głośno rozmawiała, raczej narzekała na szkołę, spośród tych głosów usłyszała ten jedyny, niepowtarzalny, unikalny głos należący do Natsu. Odwróciła lekko głowę, by kątem oka zobaczyć, czy to na pewno on. Nie myliła się. Stał tam z rękami w kieszeni uśmiechnięty. Zaczęła przysłuchiwać się ich rozmowie.
- Dawajcie chłopaki! będzie fajnie!
- No nie wiem Natsu, ledwo się rok szkolny zaczął a ty już chcesz imprezę?
- Ej, nie gadajcie tak głośno, nie wszyscy muszą wiedzieć... - rozkazał trzeci głos, po czym rozmawiali tak cicho że Lucy nie była w stanie zrozumieć co mówią, więc posłuchała jeszcze chwilę dyrektora Makarova
-  ...Oprócz uczęszczania do Akademii Wróżek, macie nakaz przeprowadzenia się do naszego akademiku. Oczywiście jest podzielony na chłopców i dziewczynki - "Co?! Mam porzucić mój dom i iść do jakiegoś akademiku?!" Oburzyła się. Dla niektórych dziewczyn nie robiło to różnicy, i tak już mieszkają w Fairy Hills więc przeprowadzkę mają z głowy.
Dyrektor skończył opowiadać swoją mowę i wszyscy rozeszli się do klas i pozajmowali miejsca z tyłu klasy. Lucy usiadła z Levy, a tuż za nimi... Natsu i jakiś rudy chłopak, którego nie znała. Ich wychowawcą został Loki. Tak, niektóre gwiezdne duchy Lucy nauczyły się nie zużywać energii dziewczyny i normalnie prowadzić lekcje. Nauczyciel rozdał wszystkim kartki do wyboru zajęć dodatkowych. Były tam takie przedmioty jak:
Religia
Etyka
Dodatkowa Plastyka
Dodatkowa Muzyka
Żadne nie wydawało jej się ciekawe. Była jeszcze lekcja sportu. Nie przepadała za sportem, ale jako że reszta nie interesuje ją, W-f został jej jedyną opcją, poza tym miała jeszcze trenować z Erzą, ale jako że jej nie ma, nie może jej pokazać że przez ten cały czas jej nieobecności nic nie robiła.
Po skończonych zajęciach informacyjnych wracała do domu z Levy zabrać rzeczy i wprowadzić się do akademii. Wyjaśniły właścicielce że Lucy prędko tam nie wróci i może wynajmować komuś innemu. Po dotarciu do recepcji Fairy Hills musiały nieco naciągnąć zasady, gdyż Ahri nie chciała mieszkać sama, bo niewiele jeszcze umie. Po długich negocjacjach dostały dwa połączone pokoje. Na ich nieszczęście dostały pokój zaraz obok męskiej części. Budynek po prostu był podzielony na pół niewidzialnym murem. Na dodatek pokój naprzeciwko należał do Natsu, co było raczej szczęściem. Pozornie.
- Natsu... - powiedziała cicho w ramach powitania, jednak gdy zobaczyła chłopaka ze smutną miną trzymającego w dłoniach kilkanaście butelek z alkoholem postanowiła nie kontynuować.
- Lu-chan gdzie ci to położyć? - zapytała niebiesko włosa rozpakowując rzeczy swojej przyjaciółki
- Już idę!
- Poza tym... Muszę ci powiedzieć coś ważnego... - zaczęła smutno
- O co chodzi?
- Mam złe przeczucia... Co do Gajeela - Myślała że Lucy wyjdzie z tekstem typu 'zakochałaś się?' 'wiedziałam że się o niego martwisz' Faktycznie, martwiła się, jego zachowaniem - Na apelu widziałam jak był ubrany w glany, spodnie moro i czarną skórę z ćwiekami. Stał z jakimiś typami podobnie ubranymi, rozmawiali o jakimś rajdzie czy coś... Martwię się że może się mu coś stać - oczy Levy napełniały się łzami.
- Rozumiem cię, nawet dokładnie wiem jak się czujesz... Ja mam podobnie z Natsu... - oczy niebiesko włosej rozjaśniały jakby była szczęśliwa że nie jest sama - Przed chwilą widziałam jak idzie z piwem w ręku, smutny... Wcześniej rozmawiali o imprezie... On nigdy wcześniej nie był taki chętny do picia... Martwię się... - Jej oczy również naszły łzami. Levy widząc że obie mają ten sam problem, zmieniła temat
- Musimy się przygotować, mamy diagnozę z poprzednich lat z Chemii
- Racja, trzeba sobie przypomnieć co nieco - otworzyły książki i zaczęły czytać. Lucy tak naprawdę tylko pusto patrzyła w literki, nawet nie próbując ich przeczytać, po głowie krążyły jej rozmaite myśli "Co on wyprawia?!" "Ta podróż go zmieniła... Na gorsze..."
- Lucy, nie możemy tak tego zostawić! - rozpoczęła mowę - Widzę że nie możesz się skupić, ja też, ale nie możemy pozwolić by uczucia przysłoniły nam wiedzę! Umówmy się, zostawiamy ich w spokoju! Są prawie dorośli, jak będą mieć problemy na pewno do nas przyjdą, przecież nie mogli tak po prostu o nas zapomnieć! Zostawmy ich, niech oni przyjdą pierwsi! My nie mamy problemów tylko oni! To oni nie powinni móc się skupić na lekcjach, myśląc o problemach, nie my!
- Masz rację... - przyznała niechętnie.
Resztę nocy przypominały sobie terminy chemiczne i tego typu rzeczy. Niestety jak skończyły okazała się być pierwsza w nocy.
- Dobra Lu ja już idę! Pa!
- Pa! Dobranoc!
Długo nie mogła zasnąć, ciągle myślała o nim, mimo że Levy kazała jej zaprzestać. Przysnęła na chwilę. Obudził ją głośny krzyk o trzeciej w nocy. Szybko rozpoznała do kogo należy. Najwidoczniej impreza się skończyła i pijany Natsu wracał do pokoju, krzycząc i rozwalając wszystko co było pod ręką. Gdy krzyki ustały, spokojnie poszła spać. Sama sobie przyrzekła że da mu spokój, dopóki się nie ogarnie.

~Yuki

Mamy więc przedstawienie mniej więcej kto będzie miał jakie problemy. Oczywiście to nie wszystko co zaplanowałam ;)

Podobało się? Komentuj!

Rozdział #20 Sześć Dni Nieobecności

Hej Koteczki!
Ogółem sobie wymyśliłam taki plan że jak będę pisać w poniedziałek to we wtorek dodaję post, w środę robię sobie wolne, w czwartek zaczynam pisać i w piątek kończę i dodaję. Taki plan, czyli posty powinny się pojawiać we wtorki i piątki... Cyba że coś nie wyjdzie i nie dam rady nic wrzucić...
środa to dzień pojawiania się specjalów jakby jakieś miały w najbliższym czasie nastąpić. Tyle z organizacji, aha i dzisiaj dłużej :D więc... Czytajcie!

Po przeczytaniu listu czuła smutek, jaki wiązał się z tymczasowym odejściem Natsu. Mimo to wierzyła że na pewno wróci cały i zdrowy, ale nie była pewna czy cel jego podróży zostanie osiągnięty, że nie uda mu się i bardzo się tym przejmie i jego osobowość ulegnie zmianie "Lucy?! Dlaczego jesteś taką pesymistką?! Będzie dobrze, przecież to jest Natsu! Natsu! On sobie ze wszystkim poradzi... Jest silny"
- Lucy-san? Co tam masz? - chwilę jeszcze trwała w zamyśleniu ale szybko się obudziła.
- To... No... Moja gildia wraca do domu
- Gildia? Co to takiego? - zapytała cała podekscytowana nową rzeczą do poznania.
- To takie miejsce, gdzie spotykają się magowie, tam też wypełniają zadania i zarabiają i spędzają ze sobą czas.
- Ooo.... - słuchała z zaciekawieniem - W takim razie zabierz mnie tam!
- Jak tylko wrócą na pewno cię zabiorę. Chociaż nie wiem... trzeba się szykować do szkoły...
- Co to szkoła? - Dziwnie opowiadało się komuś o tak oczywistych rzeczach, ale ona była smokiem całe życie więc ma prawo nie wiedzieć takich rzeczy. Przekazała dokładnie o co chodzi, co się robi w szkole i inne tego typu informacje.
- Szkoła jest fajna! - zawołała pełna entuzjazmu - Też chcę chodzić do szkoły!
- Wiesz że szkoła trwa dwanaście miesięcy? Nie powinnaś wracać do Edoras szybciej?
- Ziemia jest taka fajna! Nie chcę jej opuszczać! Jak ukończę szkołę to wrócę...
- Chyba że sobie nie będziesz radziła. Szkoła jest niezmiernie trudna, zwłaszcza na naszym poziomie...
- Poradzę sobie! - upierała się
- Ahri, My chodzimy do szkoły od dzieciństwa i uczymy się od podstaw, a ty pierwszy raz w życiu prawdopodobnie będziesz miała kontakt z nauką na co dzień.
- Jak sobie nie poradzę to będziesz mi pomagać... - odpowiedziała smutno.
- Hai, Hai... Idź już spać, jutro mamy dużo roboty
- Co będziemy robić?
- Rano idziemy cię przedstawić gildii, potem po książki a na wieczór coś sobie zorganizujemy... Dobranoc!
- Dobranoc!

Rankiem poszukały jakiś ubrań w szafie Lucy, żeby Ahri miała w czym chodzić, niestety kolorowo włosa była mniejsza niż Lucy więc musiały szukać czegoś mniejszego.
- A tak poza tym, posługujesz się jakąś magią?
- Hmm... - zamyśliła się - Jako smok zionęłam zimnym niebieskim ogniem, a w tej postaci to nie mam pojęcia... - Odsunęła się od dziewczyny i zaczęła machać rękoma, wypowiadać dziwne słowa, jakby próbowała rzucić jakieś zaklęcie
- Emm... Co ty robisz? - zapytała jakby z obawą że coś dzieje się z psychiką dziewczyny.
- Skończyłam! - powiedziała triumfalnie opierając dłonie na biodrach.
- A co?
- Już wiem jaką mam magię!
- Jaką?
- Magię Kontroli Umysłu - Atmosfera w pomieszczeniu zrobiła się mroczna, nad Ahri pojawiła się czarna aura, ale wszystko zniknęło w jednej chwili gdy powiedziała...
- Ale nie umiem się nią posługiwać!

Po wyjściu z budynku mieszkalnego udały się prosto w stronę gildii. Ahri z zachwytem przyglądała się wszystkiemu zadając pytania o sens istnienia na przykład, magii, karmników dla ptaków czy nawet koszy na śmieci. Jednak szły uśmiechnięte obie, jedna że widzi tyle nowych rzeczy których nie ma w jej świecie, druga że spotka znów całą gildię i Levy, za którą tęskniła najbardziej.
Fairy Tail wróciło, było to słychać już kilkanaście metrów przed budynkiem, krzyki, trzaskania stołów, łamanie krzeseł i nie tylko i zapach alkoholu... Wszystko wskazywało że jest tak, jak być powinno. Otworzyła drzwi i zastała to co kochała - zabawy, walki, krzyki. Oczywiście tylko męska część się bawiła, damska zaś, siedziała i zajmowała się swoją robotą. Mira stała przy barze obdarzając każdego ciepłym uśmiechem i roznosząc zamówienia, Cana siedziała z Laxusem i popijali piwo, Lisanna pomagała siostrze, Juvia przymilała się do Graya któremu podobało się zachowanie dziewczyny, nawet mu nie przeszkadzało. Lucy jednak szukała tej jednej postaci, nad którą zwykle stała dwójka jej przyjaciół.
- Levy-chan! - krzyknęła do niebiesko włosej dziewczyny, czytającej książkę.
- Lu-chan! - odkrzyknęła blondynce i rzuciły się sobie w ramiona po tak długiej przerwie - Lu-chan! Tęskniłam! - łezka w oku zakręciła się obu dziewczynom.
- Ja też! - odpowiedziała jeszcze bardziej się w nią wtulając. Trwały tak przez chwilę w bezruchu, nawet nie zauważyły kiedy nastała totalna cisza którą po chwili przerwał czyiś głos
- No dziewczyny, Grupowe przytulanie! - głos najwyraźniej należał do Cany która pierwsza dołączyła się do uścisku, w jej ślady poszły inne dziewczyny
- Lucy! Cieszymy się że jesteśmy już w komplecie - powiedziała Mirajane. Lucy chciała dodać że brakuje jednej osoby do całości ale widząc roześmiane twarze towarzyszek rozmyśliła się. Większość dziewczyn już wróciła do swoich poprzednich zajęć, tylko Cana, Mira, Juvia i Wendy nadal ściskały dziewczyny.
- Lucy, co ty na to żeby zrobić u ciebie nockę?
- U mnie?! - zapytała z zaskoczeniem - Nie wiem muszę zapytać Ahri... - po wypowiedzeniu tego imienia przypomniała sobie że zapomniała przedstawić nowej przyjaciółki - Dziewczyny i Reszta! To jest Ahri, będzie z nami chodziła do szkoły!

Po paru godzinach gdy każdy już się nagadał ze sobą, i poznali nową uczennicę, Wendy zdążyła ponapawać wszystkich urokiem swojego nowego zwierzaka, Lucy i Ahri zaczęły się zbierać na zakupy.
- Gdzie najpierw idziemy?
- Hmm... Potrzebujemy książek i... Jakiś ubrań dla ciebie... Po co idziemy? - zapytała z uśmiechem na ustach.
- Po Ubrania! - rzuciła szczęśliwa
Zakupy zajęły im dość dużo czasu, skończyły jak nastał wieczór i reszta dziewczyn miała zaraz przyjść do Lucy.
- Musimy się śpieszyć!
Minęły ostatni zakręt, teraz tylko prosto i już w domu. Rozejrzały się, na razie żadnych śladów na zbliżających się gości. Otworzyła drzwi i szybko wbiegła po schodach wraz z Ahri, a im oczom ukazała się grupka dziewczyn stojąca przed drzwiami Lucy.
- Przepraszam! Za długo nam zeszło z zakupami!
- Nic się nie stało! - uspokoiła obie Cana trzymająca w dłoni plecak, jak można było się domyślić, w środku jest kilka butelek alkoholu.
Weszły do środka rozgościły się, Lucy przygotowała jedzenie, napoje i miejsca do spania. Usiadły w kółku i oczywiście największa pijaczka wyciągnęła swój trunek.
- Dziewczyny zobaczcie! Dostałam kilka skrzynek od Bacchusa! Jeszcze nie piłam, zostawiłam na później!
- Tak od razu mamy pić? Nie za wcześnie?
- Oj tam Oj tam, Nie musimy przecież teraz wypić wszystkiego! Na spróbowanie! - nalała dziewczynom po kieliszku na spróbowanie, nawet Wandy dostała mimo iż nie chciała
- Zdrowie! - Wypiły wszystko na raz.
- Dobre! - pochwaliła Lucy
- Mocne - skwitowała Levy
- Tylko 50%! - tłumaczyła brunetka.
Następną godzinę spędziły pijąc, śmiejąc się, bawiąc się, rozmawiając i każda czynność sprawiała im niesamowity ubaw.
- No Lucy, opowiadaj co tam u ciebie i Natsu!
- U mnie?! I Natsu?! Co to za pytanie?!
- Byliście razem w luksusowym hotelu w jednym pokoju, do niczego tam nie doszło? - zapytała z podejrzeniem Mira
- Mira! Coś ty, on pewnie nawet nie myśli o takich rzeczach, poza tym... Już nie zwraca tak bardzo na mnie uwagi... Jakbym była po prostu członkiem jego teamu. Nic więcej - Dziewczyny zauważyły smutny wyraz twarzy blondynki i postanowiły nie drążyć dalej tematu.
Każda po kolei musiała opowiedzieć o swoich relacjach z chłopakami z gildii pod groźbą Cany... I prawie każda była smutna po swojej wypowiedzi, oprócz Cany która albo dobrze ukrywała swoje emocje, albo faktycznie dobrze jej się układało z Laxusem, A Ahri nie miała nikogo na oku więc nie miała nad czym smutać.
- Na poprawienie humoru, do dna! - I wręczyła każdej butelkę z alkoholem. Żadna nie odmówiła, i z chęcią przyjęły trunek by utopić swój smutek. Jeszcze przed chwilą były w pełni trzeźwe, ale po wypiciu trunku, od razu czuły się ostro upite.
- Ej... *hik* nie pijmy tyle... Trzeba się przygotowywać do... szkoły... *hik* - mówiła pijana Lucy. Alkohol dziwnie szybko otumanił całe towarzystwo i czuły się jakby piły dobre kilka godzin. Jako że zbliżała się noc, zraz wszystkie zrobiły się śpiące.
- To nie fair że otwierają tak szybko *hik* Akademię Wróżek - żaliła się Juvia wpół śpiąca.
- Juvia... Nie narzekaj...
I po chwili wszystkie znużył sen, tak twardy że spałyby do południa.

Lucy obudziły krzyki dzieci spod jej mieszkania, wszystkie krzyczały i śmiały się. Spodziewała się że oślepi ją poranne słońce, jednak ku jej zdziwieniu słońce było wysoko na niebie. Spojrzała na zegarek, wybijał właśnie 13:00.
- Ostro wczoraj przesadziłyśmy... - powiedziała cicho do siebie. Ominęła leżące na podłodze w różnych pozycjach, koleżanki z gildii i udała się by zrobić im jakieś śniadanie. Ciężko było jej zrobić cokolwiek, głowę jej dosłownie rozsadzało i miała wrażenie jakby była w pralce ustawionej na wirowanie na osiemset. Przygotowała sok z pomidorów, jajecznicę z kiełbaską podsmażaną na patelni. Podała na talerzach na stół i wróciła przygotować kawę. Gdy wróciła z gorącym napojem, dziewczyny siedziały wokoło stołu i zajadały przygotowane śniadanie. Wszystkie wyglądały jakby zostały zjedzone, przetrawione, pozbawione życia i wydalone.
- Dziękuję... Lucy... - wymamrotała Levy-zombie.
- Jak zjemy idziemy do gildii - zażądała Cana i nie otrzymała żadnej odpowiedzi, co mogło oznaczać że żadna nie ma nic przeciwko, albo że nie mają siły się sprzeciwiać.

Otworzyły się mosiężne drzwi do budynku z napisem "Fairy Tail" i weszła grupa pół-zombie, mimo wszystko dużo lepiej czuły się po śniadaniu. Nikt nie zwrócił na nowo przybyłe uwagi, prócz Graya.
- Juvia! Dziewczyny gdzieście były tyle czasu?! Natsu ma dzisiaj wrócić! - Twarz blondynki rozchmurzyła się
- Ale miał wracać dzień przed rozpoczęciem roku...
- O czym ty mówisz? - popatrzył na Lucy jak na kretynkę - Jutro już oficjalnie zaczyna się rok szkolny... - stała chwilę w bezruchu, musiał minąć dość długi czas zanim zatrybiła co tak naprawdę powiedział jej Gray.
- Że co?! - ocknęła się - Jak to jutro?! Czyli... Nie, zaraz... Jakim cudem uciekło mi sześć dni?! - krzyczała sama do siebie - Przecież my tylko byłyśmy u mnie na nocce... - myśli kilka razy odbijały się po jej głowie i nie mogły znaleźć drogi do mózgu.
- Cana! - jak tylko fakty dotarły do jej mózgu rzuciła się z wyrzutami na przyjaciółkę - Coś ty nam dała do picia?! Spałyśmy sześć dni! Natsu zaraz wraca! - ostatniego zdania miała nie mówić na głos i się zarumieniła.
- Nie mam pojęcia!!! To Bacchus! - tłumaczyła się. Mimo to w pewnym sensie nie była na nią zła, wręcz przeciwnie. Czuła ulgę że przeżyła te sześć dni i nie musiała przeżywać tych dni w tęsknocie za nim.

~Yuki

No dzisiaj dużo dłużej ale nie miałam siły rozkładać tego na dwie części. Wbrew pozorom nie przyśpieszyłam akcji, zaplanowałam wszystko :D A tak naprawę chciałam szybciej opisywać szkołę i nie chciałam opisywać dni bez Natsu <3 Wybaczcie :D

Rozdział #19 Pozostały czas do Piekła

Hej Koteczki!
Postanowiłam że zakończę dział z Edoras szybciej i zacznę opisywać codzienność. Ale oczywiście nie zwykłą :D Skąd pomysł? Na lekcji Wychowawczej jakiś chłopak krzyknął obelgę na dziewczynę, na nieszczęście jego pani to usłyszała i zaczęła gadać o trudach codzienności. Czyli np. co by było gdybyśmy stracili nasz dobytek? itd. Czyli zaczną się przygody takie psychiczne, dramatyczne i patologiczne xD Ale na pewno nie będzie nudno ;3 W mych planach dział z Edo miał trwać jeszcze 5 rozdziałów xD Czytajcie!

- Gdzie będę spać? - zapytała milutkim głosem kobieta.
- Zaraz ci coś uszykuję... może być na kanapie? - odwróciła wzrok do dziewczyny i zastała ją jak delikatnie mruczała na jej łóżku.
- Jak milutko... - mruknęła cicho. Do blondynki szybko dotarło że raczej nie opuści jej łóżka i sama będzie musiała spać na kanapie, co nie koniecznie jej przeszkadzało. Potem pomyślała w czym jej współlokatorka będzie chodzić, przecież swoich żadnych ubrań nie miała.
- Jutro idziemy na zakupy! - powiedziała wesoło.
- Super! a co będziemy robić? - zapytała zakłopotana.
- No tak ty nie wiesz... Kupimy ci różne ubrania jakieś jedzenie i inne tego typu pierdoły - Na samą myśl Lisica się ucieszyła.
- No hej dziewczyny - zawołał głos z okna, a obie wiedziały że głos należy do Natsu - Co tam porabiacie?
- Szykuje sobie spanie... - odpowiedziała ponuro, na szczęście nie musiała się tłumaczyć dlaczego. Chłopak zauważył leżącą na jej łóżku Ahri która słodko mruczała w pozycji typowej dla kota.
- Ja mam wątpliwości że ona jest lisem - powiedział cicho - Zachowuje się, i wygląda bardziej jak kot, a nie lis - zaśmiał się cicho. Zeskoczył z okna i przysiadł obok dziewczyny na łóżku. Popatrzył na jej tęczowe włosy, żółte oczka i ubranie, przede wszystkim na pozycję w jakiej się znajdowała. Wydawała się być taka słodka, niewinna, beztroska i bezbronna - Co będziecie jutro robiły?
- Rano idziemy na jakieś zakupy, a potem to nie wiem jeszcze...
- Lucy, pamiętasz?
- O czym? - patrzyła na Natsu jak na kretyna, chciała by był bardziej konkretny.
- O tym co będzie za tydzień - odpowiedział i w pierwszej chwili na jego twarzy pojawił się szeroki i ciepły uśmiech, który szybko znikną i pozostawił po sobie smutek. Lucy zaczęła intensywnie myśleć o co mu może chodzić. "Jakaś impreza? Bal? Urodziny? Rocznica? Kurcze nie wiem!" - W sumie to dwie rzeczy... Jedna będzie jutro, a następna za tydzień.
- Powiedz mi o co ci chodzi bo naprawdę nie wiem! - Salamander ciężko odetchnął.
- Jutro wznawiam poszukiwania ojca - powiedział smutno. Fakt, Mira wspominała że Natsu zawsze o tej samej porze każdego roku wyrusza na poszukiwanie Igneela.
- Kto to Igneel? - zapytała kotka.
- To ojciec Natsu...
- Smok - dokończył za Lucy.
- Smok? Igneel? - Lisica zaczęła coś kojarzyć - Władający magią ognia?
- Tak - po tej odpowiedzi Ahri wytrzeszczyła mocno oczy z niedowierzaniem
- Jesteś synem Igneela?
- Tak - odpowiedział ponownie
- Nie możliwe... - złapała się za głowę - Twój ojciec... żyje! - na twarzach Lucy i Natsu pojawiło się zdziwienie, "Igneel, żyje?" zapytał siebie w myślach - I już dawno temu, jakieś piętnaście lat... przekazywał mojej matce wiadomość, dla ciebie - "Skąd on wiedział że matka Ahri może mnie spotkać? O co chodzi? jak to?" - Mówił że jest pewny że spotka moją matkę, niestety ta po kilku dniach od tamtego zdarzenia, zmarła, jednocześnie przekazując mi tę wiadomość
- Mów! Co mówił mój ojciec?! - zaczął krzyczeć z niecierpliwości
- Nie pamiętam dokładnie tego... Ale wspominał że masz go nie szukać, bo w odpowiednim czasie on... - zamyśliła się - Jejku zapomniałam... Co się stanie?! Ahri przypomnij sobie! Ahri!!! - krzyczała sama na siebie.
- Dobrze mamy czas - posłał kotce szeroki miły uśmiech. Na ten gest w oczach dziewczyny pojawiły się łzy
- Natsu-san!!! - dosłownie rzuciła się na Salamandra wpychając jego głowę w swoje piersi, co miało symbolizować uścisk. Całej scenie przyglądała się Lucy, która nie wiedziała czy ma płakać ze śmiechu czy ze współczucia. W środku czuła zazdrość o lisicę, nie wiedziała dlaczego... No tak... Przez niego.
- Natsu-san!!! Jest pan taki dobry!!! - jeszcze bardziej zaczęła się do niego przymilać. Natsu widząc minę blondynki która czuła się nieswojo, odepchnął siłą dziewczynę przyciskając jej ramiona do łóżka, by nie mogła się ruszyć. Blondynka jeszcze bardziej się zdziwiła widząc jak chłopak usiadł na biodrach kobiety, a dłońmi uniemożliwiał ruchy.
- Natsu-san... Jeszcze za wcześnie na takie rzeczy... - powiedziała i jej twarz oblała się rumieńcem
- Co? O czym ty gadasz? - zapytał jakby naprawdę nie wiedział o czym mówi kobieta, zszedł z niej udając się w stronę drzwi.
- No Ahri, idź się kąpać! - powiedziała i otworzyła jej drzwi do łazienki, ta posłusznie weszła i wykonała rozkaz swojej współlokatorki - Ech... same problemy z nią... Właśnie nie dokończyłeś, co będzie za tydzień?
- Wiedziałem że sobie nie przypomnisz... - uśmiechną się szeroko ukazując swoje uzębienie - Za tydzień zaczyna się szkoła! - Powiedział niby wesoło, niby smutno.
- To już?! - Zdziwiła się Lucy, nawet nie poczuła tych upływających dwóch miesięcy wakacji które miały swój koniec za tydzień. Jednocześnie nie wiedziała czy ma się cieszyć, że codziennie będzie widywała każdego z Fairy Tail, czy płakać, bo połowę dnia będzie spędzać w szkole, na lekcjach i uczyć się, a drugą połowę dnia przeznaczyć na odrabianie lekcji
- Lucy do czego to służy? - zapytała Ahri wychodząc z łazienki na wpół nago, przykrywając się niedbale ręcznikiem, z plastikową butelką.
- Ahri!!! - krzyknęła na nią i szybkim ruchem wepchała ją z powrotem do łazienki, opierając plecy na drzwiach by nie mogła ich otworzyć. Popatrzyła na Natsu, siedział z odwróconym wzrokiem od dziewczyny próbując zamaskować dwa pokaźne rumieńce na twarzy - Jejku... Same problemy z nią...
- To ja już pójdę - wstał, przeszedł przez łóżko i uklęknął na parapecie tylko po to żeby obdarzyć Lucy, swoim szerokim uśmiechem.
- Natsu! Czekaj! - zawołała w ostatniej chwili.
- Co się stało?
- Ty... Kiedy wyruszasz? - zapytała ze smutną miną, jakby się obawiała że już nigdy nie wróci, że nigdy więcej go nie zobaczy...
- Wyruszam jutro z samego rana... Wracam w dzień rozpoczęcia roku szkolnego... - skończył i domyślił się że Lucy nie chce nic więcej mówić, więc wyskoczył przez okno. I tyle go widziała.
- Lucy... Odpowiedz mi... - powiedziała smutno przez drzwi
- Ahri, Ahri... Musisz się jeszcze dużo nauczyć... A to co miałaś w ręku to żel pod prysznic.
- Dobrze!
Wyszła na chwilę z mieszkania by sprawdzić czy przyszła jakaś poczta.
- Lucy!!! - rozległ się głos starszej kobiety, lekko zachrypnięty, należący do właścicielki - Kiedy zapłacisz mi czynsz?!
- Na pewno w tym tygodniu jeszcze - próbowała uspokoić właścicielkę jej mieszkania - Poza tym, jest poczta do mnie?
- Tak, jeden list od jakiejś dziewczyny - wręczyła Lucy małą kopertę, zaadresowaną do niej, nadawcą była... Levy?! Levy do niej napisała! Pognała szybko do siebie otwierając drzwi, trzasnęła nimi z impetem, usiadła przy biurku i otworzyła kopertę i zaczęła czytać

Era

Kochana Lu-chan!
Jak tam u ciebie? I Natsu? Mam nadzieję że wam się układa. Mam nadzieję że czas spędzony wraz z Natsu był wspaniały i nie będziesz go żałować. Zwłaszcza teraz kiedy udał się na poszukiwanie ojca. Jak to czytasz to pewnie już go nie ma... I jak ci z myślą że szkoła? Ja jestem podekscytowana! Nie mogę się doczekać!

Aha pewnie zapytasz co tam u mnie... No na pewno nie tak kolorowo jak mogło by się wydawać. Ruszyliśmy gildią na pomoc Erzie która została porwana przez Borę, niestety nie udało nam się jej odbić... Ale za to daliśmy radę, dzięki Warren'owi się z nią skomunikować, mamy się nie mieszać i na razie nie otwierać portalu, ona sama odkryła sposób na wydostanie się z Edenu. Zapewniła że wróci wraz z Jellalem cała i zdrowa, najpóźniej w pierwszy tydzień szkoły. Pozostało nam tylko w nią wierzyć... W końcu to Tytania.

Co jeszcze... Wendy ma psa! Nazywa się Aki, jest prze słodki! Aha zapomniałam, już wracamy za niedługo będziemy znów w Fairy Tail w komplecie! No bez Erzy... I Natsu...

W każdym razie do zobaczenia!

Pozdrawia

Levy McGarden i cała gildia


~Yuki

Tak! Szkoła wszędzie nawet tutaj ;___; Ale to nie zwykła szkoła! W tej szkole szerzy się pijaństwo, narkotyki, śmierć, patologia i całe inne nieszczęścia! No i oczywiście główny element czyli... MIŁOŚĆ <3 

Zachęcam do komentowania, każdy nawet najkrótszy komentarz zawierający wasze zdanie na temat mojego bloga będzie mile widziany, pozytywny i negatywny, zawsze to dla mnie rada co mam poprawić, co dodać, co odjąć itp. 

Komentujcie! :3

Rozdział #18 Smok i Lis

Hej Koteczki!
Wiem, wiem długo mnie nie było
ale co zrobisz jak nic nie zrobisz...
W weekendy już zaprzestałam pisania
z przyczyn takich: Nie lubię pisać gdy
w pokoju jest mój brat. On jest mega
denerwujący i ciągle mnie tylko zgania z
laptopa bo chce grać, dlatego piszę w
zwykłe dni bo on przyjeżdża później
niż ja. Postanowiłam że rozdziały będą
się pojawiać dwa razy w tygodniu, w
losowe dni, co znacznie ułatwi mi pracę,
jak czegoś nie wrzucę to znaczy że mam
konkretny powód do tego, albo po prostu
zapomniałam, jak zapomnę to wymyślę sobie
jakąś karę xD ale no nic czytajcie i komentujcie!


- Lucy naprawdę nic nie możesz mówić? - zapytał szeptem. Dziewczyna w ramach odpowiedzi tylko kiwnęła głową przecząco. Skłamała, głos wrócił do niej przed chwilą, sama zastanawiała się dlaczego nic nie powiedziała. Na szczęście (lub nie) Salamander zorientował się że blondynka kłamie. Szli dalej w milczeniu, magini zaczęła się dokładniej przyglądać swojemu towarzyszowi, zilustrowała go wzrokiem, nagle do jej głowy zaczęły powracać wspomnienia z owym mężczyzną. Jak to razem się bawili na misjach, wszystkie miłe i smutne chwile zaczęły powracać do jej głowy. Jedno, mimo że o nim pamiętała,  powróciło, mianowicie był to ten czas kiedy się pocałowali. To w ramach zabawy, to szczerze i czule "Boże... my tyle razy się całowaliśmy?" zapytała samą siebie w myślach. Kiedyś ich uczucia do siebie były wyraźne i odwzajemniane, a teraz? stali się dla siebie totalnie obojętni, jak przyjaciele.
- Na co się tak patrzysz? - zapytał głosem jakby zimniejszym i surowszym.
- No... - odwróciła wzrok - Coś mi się tylko przypomniało...
- Mi też - Poczuła jakby widział te same wspomnienia co ona. Jakby teraz tęsknił za tamtymi wspólnymi chwilami. Złapał ją za ramiona i patrzył jej głęboko w oczy, na co ta, lekko się zarumieniła.
- Co robisz...? - zapytała niepewnie nie odwracając wzroku.
- Zmieniłaś się wiesz? - zmieniła się?
- O czym... mówisz?
- Kiedyś byłaś inna... - stwierdził i zabrał ręce z jej ramion i znowu kroczył za starszą kobietą, nie wiedząc nawet gdzie naprawdę idą. Pozostawił blondynkę samą z milionami myśli na sekundę. "zmieniłam się?" "na gorsze? szedł ze smutną miną... więc pewnie tak" "Co ja mu takiego zrobiłam?" "Zachowuję się tak jak zawsze, co mu odbiło?"
- Lucy, chodź bo zostaniesz w tyle! - zawołała głośno różowo włosa kobieta wyrywając magini z transu.
- Już biegnę! - zawołała doganiając dwójkę magów - właściwie gdzie idziemy?
- Idziemy do mojego domu w Edoras - odpowiedziała sztywno kobieta.
- A wiesz przynajmniej gdzie to jest?
- Nie mam zielonego pojęcia - odparła bez przejęcia - Natsu, gdzie teraz? - zapytała chłopaka
- Ja? a skąd a mam to wiedzieć?! - odparł głupawo.
- Naprawdę... Nie czujesz nigdzie zapachu smoka?
- Hmm... - rozejrzał się po okolicy i zaczął wyszukiwać zapachu mogącego należeć do smoka - W tamtym lesie - wskazał palcem na las znajdujący się od nich na następnej wysepce - Sprawdzimy go?
- Jasne - odparła kobieta.
Zeszli po schodkach na wyspę w której dominowały lasy i jeziora, z daleka dało się słyszeć głośny zwierzęcy oddech.
- Czy to może być... smok? - zapytała niepewnie blondynka.
- Jest to bardzo możliwe - odpowiedziała jej kobieta. Drzewa w lesie były wysokie, co uniemożliwiało ujrzenie czegokolwiek w środku lasu.
Dźwięki były coraz głośniejsze, najwyraźniej poszukiwany smok spał, więc poruszali się cicho żeby go nie zdenerwować. Odsłonili dzielące ich krzaki i ujrzeli wielkie stworzenie ze skrzydłami i szerokim pyskiem.
- Smok!!! - przeraziła się młoda magini.
- Spokojnie, to nie jest prawdziwy smok, nie ma się czego bać - uspokoiła dwójkę.
- Ale wygląda jak prawdziwy!
- Prawdziwy smok by wyczuł naszą obecność z daleka i na pewno by się obudził. To po prostu jakieś stworzenie powstałe w Edoras, nic więcej. Szukajmy dalej, Natsu!
- Tak! - zaczął wąchać okoliczne zapachy - Nie jestem pewien...  ale... wyczuwam go... Nad nami?! - przerażony spojrzał w górę, i zobaczyli potężne stworzenie unoszące się nad lasem. Teraz był to prawdziwy smok, zauważył trzy ludzkie postacie i szybko wylądował obok nich.
- Nie ruszajcie się to was nie zabije - ostrzegła kobieta. Smok patrzył na trójkę nieruchomych magów, jak na coś zupełnie nowego.
- Kim jesteście? - zapytało stworzenie; magowie nadal stali i się nie ruszali, dokładnie przyglądali się smokowi. Oczy miał kruczo-czarne, łuski były koloru ciemno-zielonego jednak pod różnym kątem światła, mieniły się wszystkimi kolorami - Hej, wiem że żyjecie! Ruszcie się, powiedzcie coś! - rozkazało ciekawskim głosem. Oczy wypełniały się zachwytem i jednocześnie strachem przed czymś nowym.
- Jesteś smokiem? - zapytał różowo-włosy niepewnie.
- Tak! - odpowiedziało radośnie, wyraźnie było zachwycone że odkryło coś nowego i niespotykanego. Dragneel przyglądał się smokowi uważnie.
- Pomożesz mi?! - zapytał prosto z mostu.
- Oo... - zamyślił się smok - W czym miałabym ci pomóc?
- Mam pewien problem...
- Opowiedzcie mi o sobie! - przerwała chłopakowi - Kim jesteście? Co was tu sprowadza? Jaki macie cel? Skąd pochodzicie? Chcę wiedzieć wszystko! - entuzjazm smoka... poprawka... 'smoczycy' wzrastał z sekundy na sekundę. Magowie zaczęli opowiadać o sobie najważniejsze informacje, i także o ich świecie.
- Po co ci to wszystko wiedzieć?
- Ciekawa jestem! To wszystko! Aa... mieliście jakiś problem prawda? O co chodzi? - ku zdziwieniu każdego maga, smok wydawał się być inny niż wszystkie, był miły, gadatliwy, uprzejmy, łagodny ale zbyt bezpośredni.
- Natsu ma problem ze swoją magią... Jest... - zawahała się żeby wypowiedzieć ostatnie dwa słowa, ale przeszły jej przez gardło - Smoczym Zabójcą.
Nastała cisza. Wszyscy czekali na odpowiedź smoczycy.
- Smoczym Zabójcą? - powtórzyła cicho. Jej wyraz twarzy z szczęśliwej, zamienił się w smutny, nie chciała dalej rozmawiać z chłopakiem, ten widząc jej minę powiedział ze łzami w oczach:
- Proszę, musisz mi pomóc... - nie reagowała - Ja... Ja... Zamieniam się w smoka - odpowiedział z głową spuszczoną w dół.
- W... smoka? - zaczęła intensywnie myśleć, wiedziała że życie smoków w tym świecie jest trudne, każdy smok miał własną wyspę którą całą przykrywał swoim ciałem na noc, z tego co jej wiadomo są tylko dwa smoki. Ona i jeszcze jeden. Więc cały czas latają, co potrafi być męczące, dlatego kolejny smok mógłby sprawiać problemy. Poza tym drugi smok był o wiele większy i potężniejszy niż ona sama; bała się i chcąc, nie chcąc, musiała coś poradzić.
- Umiałabyś mnie odczarować? - zapytał smutno.
- Tak - odpowiedziała nie pewnie - Mogę to zrobić... Ale wy też coś dla mnie zrobicie - Ucieszyli się że smoczyca będzie w stanie pomóc chłopakowi - Zaprowadzicie mnie do swojego świata!
- Że co?! - zapytała trójka magów jednocześnie.
- No ja wam odczaruję tego... Różowo-włosego... A wy mnie zabierzecie do swojego świata.
- Nie widzę problemu - odpowiedziała kobieta.
Smoczyca ucieszyła się i zabrała się za odczarowywanie chłopaka. Kazała mu usiąść po turecku i nie ruszać się, sama zamknęła oczy i wypowiadała dziwne słowa w innym języku. Nagle wokoło chłopaka pojawiły się pomarańczowe znaki runiczne, które z czasem zacieśniały się na ciele Salamandra. Chłopak nie czuł nic szczególnego, ciepła, zimna, bólu czy innych bodźców. Nagle zapisy runiczne dryfujące w powietrzu zniknęły. Nastała chwila ciszy którą przerwał głośny krzyk Smoczego Zabójcy.
- Natsu!!! - dziewczyna chciała podbiec do chłopaka jednak smoczyca ją odepchnęła machnięciem skrzydła i dziewczyna wylądowała na najbliższym drzewie, uderzając się mocno w plecy.
Chłopak czuł niewyobrażalny ból, dwukrotnie większy niż przy otwieraniu Drugiego Źródła. Na szczęście nie musiał męczyć się długo, ból ustał po trzydziestu sekundach. Leżał bezwładnie zmęczony na trawie, zebrał siły i dotknął swoich pleców, gdzie znajdowało się najwięcej łusek. Poczuł na dłoni twardą skórę, a przez jego myśli przeleciało pytanie "Nie udało się?". Popatrzył pytająco na smoczycę.
- Udało się, nie martw się. Runy w twoim ciele stopniowo będą niszczyć smocze łuski - zapewniła go - Jednak za każdym razem, jak będziesz podróżował do innych światów, w nich będziesz smokiem. Postać smoka możesz utrzymać tylko dwanaście godzin, po czym bezpowrotnie zamienisz się w smoka. Na stałe. W każdym świecie. Więc uważaj sobie - zaśmiała się delikatnie - Teraz zabierzcie mnie do swojego świata!
Porlyusica znów zbierała swoje siły by otworzyć animę, udało jej się to dopiero po paru próbach.
- No to wracamy - powiedziała z uśmiechem na twarzy, i razem wskoczyli do portalu. Wszyscy oprócz Lucy i Natsu.
- Boisz się? - zapytał miękkim głosem.
- Trochę... - po tej odpowiedzi chłopak złapał magini za rękę, posłał szeroki uśmiech i razem wskoczyli do animy.
Spadali wszyscy razem z dużej wysokości
- Porlyusica! Przecież jak spadniemy to się pozabijamy! - krzyczała blondynka, i szybko wpadła na genialny pomysł - Otwórzcie się! Wrota Barana - Aries! Aries, szybko! zrób nam miękkie lądowanie!
- Hai! - z dłoni kobiety zaczęła wylatywać różowa wełna na którą wszyscy mieli opaść za kilka chwil.
- A gdzie nasza smoczyca? - zapytał rozkojarzony różowo-włosy. Z wysoka dało się słyszeć głośny dziewczęcy krzyk, zbliżający się. Po chwili magowie upadli na wełnę. Głowa Salamandra znalazła się w czymś miękkim i ciepłym co nie było wełną. Otworzył oczy i po chwili zdał sobie sprawę że jego głowa spoczywa w piersiach blondynki.
- Natsu? - popatrzyła na niego pytająco - zaraz... Natsu?! - ocknęła się i natychmiast odrzuciła go w bok. Krzyk wcześniej słyszany ucichł i wełniane posłanie zatrzęsło się lekko. Magowie podeszli do istoty która najwyraźniej wydawała owy pisk.
- Nic mi nie jest! - odpowiedziało stworzenie. Oczom każdego ukazała się kobieta o tęczowych włosach i czarnych oczach, ubrana w czerwony obcisły top z futerkiem na małym dekolcie i z białą spódniczką przypominającą kształtem dwa trójkąty, których wierzchołki przylegały do zewnętrznych części ud.
Z głowy wyrastały uszka jak u kotka, a z tyłu widniał biały puchaty ogon.
- To ty? - zapytał niepewnie chłopak, zapatrzony w piękną kobietę.
- Tak to ja! Właśnie nie przedstawiłam się! Nazywam się Ahri, miło mi was poznać - posłała każdemu delikatny uśmiech.
- Ona przypomina kota co nie? - zapytała blondynka.
- Najwyraźniej tak... - żółte oczy i małe czarne wąsiki, wskazywały że może być to kot lub inne zwierze z rodziny kotowatych.
- Blisko... Nie jestem kotem, tylko lisem - Oczy Salamandra cały czas wpatrywały się w kobietę.
- Oho! Ktoś mnie tu chyba lubi - posłała wzrok na chłopaka.
- Nie... Ja tylko... Nigdy nie widziałem... Kobiety-Lisa... - tłumaczył się z rumieńcami na twarzy. Nim się spostrzegli starsza kobieta zniknęła, pozostali we trójkę.
- Wieczór... Szkoda... U kogo mogę nocować? - zapytała cicho.
- Lucy, może u ciebie? - zaproponował chłopak
- Co?! dlaczego u mnie?
- Wiesz co... żebym zamieszkała u chłopaka, tak od razu? Nie... Za wcześnie na to, jeszcze go tak dobrze nie znam... - zarumieniła się lisica.
- Dobrze... - odparła niechętnie blondynka.
- Super! Dzięki Lucy! Jeszcze dzisiaj wpadnę do was! - powiedział po czym szybko zniknął z oczu dziewczyn.
- Dobra, prowadź do naszego domu!

Nasza Ahri, Tak wiem nie umiem rysować ;____;

I tak, znalazłam rysownik ale nie wznowię Bazgrołek, pewnie większość się cieszy bo nie musi oglądać mojego beztalencia ;____; Ale jeśli rozdział się podobał to zachęcam do czytania i bycia na bieżąco i przede wszystkim komentowania!

~Yuki

Rozdział #17 Piwnica Tajemnic

Hej Koteczki!
Dzisiaj dużo krócej ale mam nadzieję że nie
nudniej. Ogółem jeszcze takie małe info
i pytanie:
Skąd was tam tyle?! Naprawdę nie
spodziewałam się że będzie was tam tak
dużo! I to w tak krótkim czasie! Wow.
Dziękuję wam za to bardzo, może coś się
pojawi w ramach podziękowań jakieś
specjalne coś. Jeszcze nie wiem... Pomysły?
Piszcie w komentarzach ;)


- Wendy, boisz się? - zapytał chłopiec.
- Może troszkę... Strasznie tu ciemno, i zimno... - na te słowa młodzieniec wzniecił w swoich dłoniach płomienie i przybliżył się do dziewczyny - Dziękuję... - odpowiedziała cicho. Schodzili po schodach coraz niżej, a im niżej byli tym było wszystkim zimniej. Romeo zmęczony zgasił swoje płomienie i nastała egipska ciemność.
- Zatrzymamy się tu na chwilę aby oczy przyzwyczaiły się do ciemności - powiedział czyiś głos. Mała niebiesko włosa słyszała szelesty dochodzące z dołu, były bardzo wyraźne, na pewno nie tylko ona je słyszała. Mimo to usiadła na schodku z kamienia, który był zimny. Wtem coś ją podniosło na kilka sekund by usadzić ją na swoim miejscu, jednak jak usiadła nie czuła już zimnego i twardego kamienia, tylko ciepły, miły w dotyku materiał.
- Lepiej? - szepnął głos, od razu poznała kto to taki. Cicho odpowiedziała w ramach podziękowań.
Po kilku minutach wznowili swoją podróż po ciemnych, wilgotnych, zimnych korytarzach piwnicy Bory. Szelesty sprzed chwili nasilały się, a powietrze robiło wrażenie lżejszego. Do szelestów dołączył ciężki oddech, nie należący do żadnego z członków Fairy Tail. Był taki dziki, nadzwyczajny.
Za ostatnim zakrętem, grupę oślepiło mocne białe światło, jednak po chwili zniknęło i powróciła ciemność. Przed oczami mieli wielką salę, porównywalną do sal balowych, mieszczących się w zamkach, tyle że to pomieszczenie było mroczne, odstraszające; na ścianach wisiały nie zapalone pochodnie, pomiędzy kolumnami po rozstawianymi na brzegach sali widniały piękne obrazy przyczepione do kamiennej ściany, przedstawiające portrety królów Japonii, ale też krajobrazy dawnych miast japońskich. Mimo teoretycznej ciemności dawało wrażenie jakby był wczesny wieczór, w porównaniu do tego co było w korytarzach to w pomieszczeniu było jasno. W jednej chwili pomieszczenie rozświetlił złoty żyrandol, oświetlając najbardziej małą klatkę znajdującą się idealnie pod nim. W klatce spoczywało coś małego i bialutkiego, ów 'coś' było odwrócone plecami, najwidoczniej spało. Podeszli bliżej by zobaczyć co to takiego. Dziewczyny szły przodem, nie wiedzieć czemu coś je ciągnęło do małej, białej puchatej kulki, czuły bijące ciepło od klatki i jednocześnie ogarniał je strach przed Nieznanym.
- Juvia idź przodem - rozkazała brunetka.
- Ale dlaczego Juvia?
- Bo Gray chce wiedzieć co to takiego - wymyśliła pierwszą lepszą wymówkę i spojrzała porozumiewawczo na ciemno włosego mężczyznę - Dasz radę - mówiła.
Podeszła delikatnie do klatki, nic się nie stało. Podeszła do 'tego' z drugiej strony, niestety z drugiej strony była płyta metalu a na niej kartka z napisem

Legenda

Legenda głosi, że raz na sto dwadzieścia lat, przychodzi na świat nowe życie, powstałe z dwóch górskich przerażających potworów, siejących postrach i zniszczenie na całym świecie, rodzi się coś jeszcze potężniejszego, bardziej przerażającego - Zabójca idealny.

Stworzenie nie posiadające strachu, wyrzutów sumienia, litości dla swoich ofiar, którymi są osoby posiadające choćby znikome ślady magicznej energii. Ten wysysa ją, przez co staje się silniejszy.

Krwiożercza bestia na której imię, włos jeży się na głowie na zawsze zostanie w pamięci każdego. 

Kobieta Stała chwilę w strachu, jednak w jej głowie pojawiało się pytanie "Takie małe coś miało być zabójcą?" Małe stworzenie obudziło się odkrywając przy tym twarz młodego śnieżnobiałego pieska o czarnych oczkach patrzących na nią błagalnie, jak by chciał powiedzieć "pomocy"

Zauroczona mała niebiesko włosa dziewczynka podeszła cichutko do pieska, wsadziła dłoń przez kraty by móc go pogłaskać.

- Wendy ostrożnie, nie wiemy dokładnie co to jest - ostrzegła ją brunetka.

Ta nie zważając na ostrzeżenia wsadziła dłoń między kratami. Ku zdziwieniu wszystkich, pies oddawał się jej pieszczotom, wyglądał na zadowolonego.

- Nie możemy go tak zostawić samego, tu jest zimno, ciemno i pewnie czuje się samotny... - mówiła ze smutkiem w oczach dziewczynka. Chciała go przygarnąć, ale każdy jej odmawiał.

- Wendy podoba ci się on? - zapytał ciemno włosy chłopiec.
- Tak... Bardzo...

- Weźmiemy go ze sobą - powiedział twardo po czym uwolnił pupilka z klatki i wręczył go dziewczynce. 

- Dziękuję! Romeo! - i objęła go czule. 

- Nie ma za co. W Fairy Hills zabrania się posiadania zwierząt, więc jakbyś pozwoliła to będzie nocował u mnie, a ty będziesz go odwiedzać - Nie wiedziała jak dziękować koledze. Była prze szczęśliwa. 

Przez jakiś czas rozglądali się w poszukiwaniu jeszcze czegoś ciekawego. Niestety nic nie znaleźli, więc opuścili piwnicę wraz z nowym zwierzakiem

- Jak go nazwiesz?

- Właśnie! nie pomyślałam o tym... - zamyśliła się chwilkę - poza tym to jest suczka - poprawiła chłopaka - Może po prostu... Aki?

*Edoras*

"Czyj to głos...? Nie słyszę... Zimno mi... I znowu ten niebieski... W sumie, to gdzie jestem...? Natsu...? Czy ja... nie żyję?" Mimowolnie uśmiechnęła się w duchu. Normalnie nie mogła się ruszać, po chwili zaczęło docierać do niej co się dzieje.

- Lucy! - usłyszała czyiś krzyk i nagły dźwięk, jakby tłuczonego szkła. Upadła bezwładnie na ziemię, na rękach czuła trawę i delikatny wiaterek. Mrugnęła kilka razy i zobaczyła piękne bezchmurne niebo i dwie postacie. Gdy wzrok się wyostrzył dobrze wiedziała kto to taki.

- ... - chciała coś powiedzieć ale głos nie chciał się wydostać, Przeniosła się do siadu i chwyciła się za gardło. Spojrzała pytająco na kobietę w różowych włosach i długiej zielonej sukience (polyvore). Widziała jak ruszają się usta kobiety ale nie umiała usłyszeć co mówiła. "Straciłam słuch?" Poczuła jak coś ją łapie za ramię, odwróciła się i ujrzała Salamandra w czarnej marynarce i białej koszuli. (polyvore) Również nie mogła usłyszeć co mówi, tylko patrzyła na niego pytająco. Po chwili poczuła mocne uderzenie w bok głowy; upadła na ziemię.

- Co ty wyprawiasz?! - krzyknął do kobiety

- To jej tylko pomoże, zobacz - puściła wzrok na blondynkę - Słyszysz nas? - zapytała głośno. Faktycznie usłyszała co mówi, już chciała odpowiedzieć ale nadal nie mogła wydusić z siebie żadnego dźwięku.

- Będzie musiała milczeć jeszcze parę godzin, potem jej przejdzie - powiedziała i ruszyła przed siebie, zostawiając dwójkę towarzyszy w tyle.

- Chodźmy Lucy - rzekł i podał jej rękę by pomóc wstać towarzyszce.

~ podobało się? komentuj!~

~Yuki

Rozdział #16 Śmierć

Hej Koteczki!
Jak tam weekend? Pewnie dobrze :D
Dzisiaj gdzieś tam na dole będzie link
do Polyvora jakby ktoś chciał może
zajrzeć. Oczywiście nie zmuszam; mimo
że będziecie mieć podgląd na stronce
to i tak będę opisywać strój, jak ktoś
jest wzrokowcem to może sobie zobaczyć.
I na razie porzucamy na rozdział Edoras i
czytamy zmagania Fairy Tail ze swoim
przeznaczeniem!
Mam nadzieję że nie pogubicie się w tych grupach xD


Ocknęła się, nie do końca, nadal nie słyszała nie widziała zbyt dobrze. Ciągle miała przed oczami ten niebieski kolor. Nie wiedziała czy żyje, czy umarła, przez kilka minut widziała jak przez mgłę. Usłyszała uderzenie, tak jakby była pod wodą. Następne uderzenie, tak samo nie wyraźne. Kolejna seria uderzeń zdawała być się coraz czytelniejsza. Oprócz uderzeń słyszała coś na wzór "Lu...c...y" wytężyła wzrok, co nie należało do najłatwiejszych zadań, nie mrugała od kilkunastu minut. Nie zauważyła dokładnie co ma przed sobą, widziała tylko dwa różowe kolory i duży jeden zielony. Skojarzyła że mogą być to jej towarzysze - Natsu i Porlyusica.
- Lucy! Lucy! - wołał czyiś głos. Uderzenia nasilały się, albo uszy blondynki odbierały więcej bodźców dźwiękowych. Z każdym uderzeniem głos był wyraźniejszy, jakby zbliżał się do niej. Nagle nastała cisza, kolory sprzed jej wzroku zniknęły, tak samo jak dźwięki. "Umarłam?"
Czuła jak ulatnia się z niej całe życie, staje się coraz słabsza. Zmysły słabną, tak jak czucie. "Nie chcę umierać... Natsu... Pomocy..."

*Era*

Fairy Tail podzieliło się na grupy, jedna miała przeszukać strych mężczyzny w celu dowiedzenia się, jak otworzyć portal do Edenu, druga badała dokładnie jego dom, by dowiedzieć się jakim typem człowieka jest, trzecia grupa pytała przechodniów i sąsiadów co wiedzą o mężczyźnie, czwarta grupa przeszukiwała biblioteki by zdobyć informacje o innych światach i przemieszczaniu się między nimi.

Grupa Pierwsza

- Mistrzu zobacz! 
- Co to takiego?
- To jest... Zwój pozwalający na szybkie otworzenie portalu do innego świata! - mówiła z zachwytem Mira - Jest tu napisane że aby otworzyć portal jest jeden sposób! I dla nas będzie trudniejszy do wykonania, ale realny!
- Naprawdę? mów.
- Trójka smoczych zabójców musi połączyć siły, by ich magia dosięgła niebios. Mamy tylko Gajeela i Wendy, a Wendy sama jest jak połówka, ponieważ jest jeszcze młoda i jej magia ciągle wzrasta z wiekiem; to wciąż za mało nawet jeśli dała by radę osiągnąć magię przybliżoną do dorosłego zabójcy.
- W prawdzie jest to przeszkoda, nawet duża, ale jesteśmy magami Fairy Tail! Damy radę, nie martw się - mówiąc to posłał biało włosej uśmiech - Nie jest opisany konkretny sposób, na pewno ma jakieś słabe strony, szukajmy dalej.

Grupa Druga

- Wendy, nic tu nie ma... Nic podejrzanego...
- Carla proszę cię, dostaliśmy misję musimy coś znaleźć. Cokolwiek!
- Wendy! Carla! Chodźcie! 
- Romeo chyba coś znalazł, chodźmy! - ruszyły do sąsiedniego pokoju, zauważyły ciemno włosego chłopca, pochylonego nad kufrem.
- Patrzcie! - Kufer był wypełniony po brzegi listami. Zaczęli przeglądać niektóre, większość była od mieszkańców wioski i głównie były to skargi za hałas, nieprzyjemne zapachy i częste wybuchy.
- Co to oznacza? - zapytała niebiesko włosa.
- Może eksperymentował nad czymś... Ale za dużo tych skarg, nie powinni czegoś z tym gościem zrobić?
- Od kiedy skargi przychodzą do winowajcy? Nie powinny być wysyłane do rady? Czy chociaż do gubernatora? - wtrąciła się biała kotka.
- Racja! więc co one tutaj robią?
- Pewnie wiedział że sąsiedzi nie przepadają za nim i będą wysyłać skargi na niego, by go usunąć z tego miejsca. Ale dlaczego nie pozwala by ktokolwiek z wyższych półek dowiedział się co robi? Przecież każdy może pomyśleć, że jest po prostu naukowcem; dlaczego tak bardzo nie chce opuścić tego miejsca - myślała dziewczynka.
- Najwidoczniej musi być tu coś ważnego, co nie pozwala mu opuścić tego domu. Wendy, Carla przeszukajcie dokładnie podłogę, on coś ukrywa.

Grupa Trzecia

- I co, ktoś coś wie?

- Jakaś jego sąsiadka powiedziała że jest samotnym naukowcem, i  nikt za nim nie przepada... - Odpowiedział mag lodu.

- Ja również dostałam tylko skargi... - mówiła najmłodsza siostra Strauss

- Juvia tylko dowiedziała się że mimo wysyłanych skarg do gubernatora nic nie robią z tym facetem. A Cana czego się dowiedziała? - zapytała deszczowa kobieta.

- To samo co ty Juvia. Ludzie bez przerwy wysyłają listy by go usunąć z domu, albo chociaż przenieść, niestety nic nie skutkuje. Poza tym chyba pytaliśmy większość ludzi, nie mamy nic do roboty... Chodźcie pomożemy Wendy i Romeo.

Grupa Czwarta

- I jak Levy? masz coś?

- Nic co mogłoby nam pomóc, Freed idź już na drugie piętro.

- Niesprawiedliwe, tylko my jesteśmy w tej grupie...

- Nie narzekaj, tylko my zrobimy tę robotę najlepiej

- Ale tu nic nie ma... - tych słów dziewczyna już nie usłyszała, był zbyt daleko. Prawda, mieli niby najłatwiejszą robotę, a jednak najnudniejszą, musieli czytać każdą książkę, która może mieć związek z innym wymiarem.

- W ogóle Levy - mówił głośniej z piętra by dziewczyna go usłyszała - Po co tak bardzo go ścigamy? Wystarczy odzyskać Erzę i nie powinno nas obchodzić co będzie dalej...

- Freed, naprawdę nie rozumiesz? Nie znamy tamtego świata, nie znamy zamiarów tego faceta, jedyne co wiemy to że mogą przebywać tam tylko magowie, ale dlaczego? 

- Dla mnie tworzenie kolejnego świata gdzie mogą być magowie i ludzie było by bez sensu...

- Widzisz? Coś musi być na rzeczy skoro tylko magowie mogą tam przebywać. Poza tym słyszałam plotkę że pojawiają się pierwsi zwolennicy Bory. Wierzą oni, że powróci do tego świata, i ten zabierze ich tam gdzie każdy będzie traktowany na równi z innymi magami. Jeszcze są ludzie którzy nienawidzą magów i myślą że w ten sposób się ich pozbędą.

- W sumie mają rację. Ale wydaje się to być zbyt proste, nie uważasz?

- Możliwe. Na razie nie mamy czasu na pogawędki, bierzmy się do roboty!

Grupa Druga i Trzecia

Grupy połączyły siły i szukały razem.

- Czego tak właściwie szukamy? - zapytała Cana.

- Ludzie wysyłają skargi do tego gościa, ale te nigdy nie docierają. Szukamy powodu dla którego nie może opuścić domu.

- Romeo! Chodź tutaj, szybko! - wołała niebiańska magini - Patrzcie! To wygląda jak klapa!

- Umieszczanie tajemnego wejścia na środku salonu? Ten koleś chyba nie należy do najinteligentniejszych.

- Mylisz się Romeo, Przechodziliśmy tędy i nie usłyszeliśmy że podłoga w tym miejscu wydaje inny dźwięk - Pod wadzili podłogę z paneli i wyrwali ją. Pod normalną podłogą kryła się druga klapa, niestety była zamknięta od wewnątrz.

- Nie otworzymy jej - powiedziała smutno niebiesko włosa.

- Wendy, odsuń się - powiedział twardo chłopiec. Na jego polecenie wszyscy odsunęli się kawałek. Młody chłopak zamachnął się i z całej siły, wzmocnionej fioletowymi płomieniami, uderzył w klapę, po której zostały tylko małe kawałki. Ich oczom ukazały się schody i mroczny korytarz.

- Idziemy - powiedział chłopak i grupa ruszyła za nim.

~Yuki